Ze zouden op wereldreis gaan. Een jaar lang samen genieten vanuit een backpack. Tussendoor wat geld verdienen door fruit te plukken, dieren te verzorgen en jeugdherbergen schoon te maken. De eerste drie maanden waren uitgedacht maar nog niet volledig uitgetekend, de rest lieten ze blanco op zich afkomen. Hij had zijn baan opgezegd en zij nam onbetaald verlof. De wereld lag aan hun voeten, wat kon er nu nog mis gaan?

Drie jaar geleden hadden ze elkaar ontmoet bij een wederzijdse vriend, zijn beste vriend. Twee jaar later trok hij bij haar in en werden er serieuze toekomstplannen gemaakt. Het woord kinderen viel een aantal keer, maar het werd al snel duidelijk dat ze voor die tijd nog wat van het leven wilde genieten. Een wereldreis werd toegevoegd aan de bucketlist en voor ze het wisten stond deze bovenaan de lijst, was er een ticket gekocht en werden familie, vrienden en werkgevers ingelicht. Hun vliegtuig zou maandag vertrekken. Hij moest van haar nog wel eerst langs de huisarts. Ze had moeten aandringen want hij wuifde het weg. Zijn migraine aanvallen kwamen echter frequenter en werden steeds heviger, dus betere on-the-road pijnmedicatie was wel gewenst zei ze overtuigend. Hij stelde het bezoek uit tot een week voor de trip. De huisarts wilde toch de neuroloog nog even laten kijken en vanaf dat moment was het wereldbolletje gaan rollen. Op donderdag lag hij in de CTscan en die middag nam ik hem op, op afdeling neurologie met een multiforme glioblastoom. Een graad vier hersentumor met zeer slechte prognose. Daar ging de wereld! Hij rolde onder hun voeten vandaan.

Ze deden hun verhaal heel rustig toen ik met rode wangen de anamnese afnam. Ze waren slechts drie jaar ouder dan ik. Het raakte me. Ik luisterde soms met waterige ogen naar wat ze vertelde, vooral op de momenten dat hij haar liefdevol aankeek en vertelde over de mooie dingen die nog hadden moeten gaan komen. Zo jong en tot voor kort nog een heel leven samen voor ogen. En hier zaten ze nu, en het leek alsof ze samen de hele wereld aankonden. Zelfs met de prognose die nu was gesteld.

Op maandagochtend hadden ze eigenlijk moeten inchecken op schiphol. Het vliegtuig zou nu zonder hen vertrekken. Op maandagavond kreeg hij bij ons op de afdeling een groot insult. Ik regelde die week vervoer naar huis waar hij uiteindelijk zou gaan sterven. “Uiteindelijk” bleek slechts drie weken later vertelde zijn vriendin die ons, een jaar later, bloemen en duizenden dankwoorden kwam brengen. Wat als ze waren vertrokken, wat als ze in het vliegtuig hadden gezeten toen hij dat insult kreeg. Wat als? Wat als! Aan haar zijde stond zijn beste vriend, de wederzijdse vriend die hen had samengebracht. Ze vonden steun bij elkaar. Een maand geleden is hij bij haar ingetrokken. Een nieuwe start met nieuwe kansen op een betere toekomst, en nieuw leven op komst. Een klein wereldwondertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s