Opmerkelijke (korte) verhalen uit de
nachtdienst op afdeling neurologie

De nachtdienst op de verpleegafdeling draai je vaak maar met z’n tweeën. Tijdens het standaard controle rondje kijk ik altijd even of alle patiënten rustig liggen te slapen. Zaklampje mee, soms zelfs klompen uit en op mijn sokken de kamer in om zo stil mogelijk te zijn. Dit doe ik altijd een aantal keer per nacht. Bij binnenkomst op de patiëntenkamers tref je echter soms de meest vreemde situaties aan. Je hoort en ziet werkelijk van alles tijdens deze nachtelijke uurtjes.


Gevarengeld
– Controle rondje op een eenpersoonskamer, maar er ligt niemand in het bed terwijl dit wel zou moeten. De deur krijg ik niet goed open dus ik duw wat door. Daardoor vind ik meteen mijn patiënt… Met een stoel boven zijn hoofd staat hij me achter de deur op te wachten. Gelukkig is er niks gebeurd.

Harde bedden – Eenpersoonskamer, maar er ligt niemand in het bed terwijl dit wel zou moeten. Het bed staat helemaal omlaag, met de bedhekken omhoog. De deur zat nog dicht en ik heb niemand op de gang gehoord. Ik ben niet van gisteren en doorzoek de kast maar daar zit hij niet. Ik vind mijn patiënt uiteindelijk languit gestrekt onder zijn bed. Hij kijkt me lachend aan en groet me vriendelijk. Hij wist me niet te vertellen wat hij daar nou onder het bed deed. Een beetje in de war dus.

Natte billen – Eenpersoonskamer, patiënte ligt zowaar in bed. Dat is wel eens anders, mevrouw heeft nogal de neiging om te gaan dwalen. Ze is een beetje boos omdat er geen toiletten aanwezig zijn. Ik bied haar aan om samen naar het toilet (op haar kamer) te lopen maar ze weigert. Ze is al in de bosjes geweest, dus ze hoeft niet meer… Ik kom duidelijk met mijn eieren na pasen, dus doorzoek ik de hoeken van de kamer naar plasjes maar vind vreemd genoeg niks. De bosjes werden uiteindelijk overdag gevonden in de artsenkamer, toen de arts in zijn bureaustoel ging zitten.

Schuif eens op – Er klinkt een ijzige gil uit een kamer, mijn collega en ik kijken elkaar verschrikt aan. Bij binnenkomst op de kamer treffen we de patiënt aan in bed, maar ze is niet alleen. Haar verwarde kamergenoot was midden in de nacht achterop haar bed gaan zitten en keek haar recht in de ogen toen ze wakker werd. Hij bleek de weg kwijt te zijn geraakt toen hij naar het toilet was gelopen. Mw kreeg bij het ontwaken dus de schrik van haar leven…

Vreemde objecten – Er klinkt een vreemd geluid op de gang, mijn collega en ik kijken elkaar verbaasd aan. Swoosh. Swoosh. Swoosh. Swoosh. We kunnen het geluid niet goed plaatsen maar het klinkt alsof er iets door de gang wordt gesleept. Als we besluiten samen te gaan kijken weten we niet wat we zien. Er komt een gigantisch object onze kant uit! Mijn collega had haar verwarde patiënt gefixeerd met een zweedse band. Echter heeft ze deze niet bevestigd aan het bed zoals het hoort, maar om het matras heen. Het is de patiënt vervolgens gelukt om met matras en al uit bed te stappen! En nu stapte hij rustig over de gang onze kant uit, met het matras nog op de rug. We hebben een paar keer met onze ogen moeten knipperen voordat we besefte wat we zagen.

Misschien in de war – Er komt wakende dame aan de balie. Ze verteld dat er een mannelijk patiënt de kamer van hun stervende familielid op kwam. Ze wilde ons vertellen dat ze het idee hadden dat deze man misschien een beetje in de war was en of ik even wilde gaan kijken. Op de gang zie ik het al. Meneer staat wijdbeens. Hij is zo goed als naakt, met alleen zijn witte overhemd aan. Door het tegenlicht uit de liftenhal kijk je recht door zijn overhemd heen. Zijn katheterzak heeft hij losgehaald, maar zijn katheter zit er gelukkig nog in. Deze bungelt gezellig onder zijn overhemd uit. Aan het gedruppelde urinespoor kan ik zien welke kamers hij nog meer heeft bezocht. Mevrouw had wat mij betreft het “misschien” wel weg mogen laten.

Heb jij ook mooie, enge, vreemde of verdrietige situaties meegemaakt tijdens je nachtdienst? Deel ze met ons door een mail te sturen naar zustervelthuys@gmail.com

2 gedachten over “[Neurotisch]

  1. Ik stapte ooit in de nachtdienst in het donker de patiënten kamer in , en dacht dat ik in Oostenrijk was. Een grote witte berg naast zijn bed. Nooit geweten dat er zoveel scheerschuim in een bus zat. Maar na alles opgeruimd te hebben, en de pat vroeg of ik iets uit het nachtkastje wilde pakken, pieste ik in mijn broek van het lachen. Wat denk je??? Laatje open en een groot schuim paradijs in de la . Pat snapte niet waarom wij zo moesten lachen…hilarisch……….neurologie, een pracht specialisme

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s