Ik heb altijd al goed kunnen slapen, dat is zeker waar. Ik sluit mijn ogen en ik slaap voordat mijn hoofd het kussen raakt. Dit geluk heb ik mijn hele leven al, overal en altijd. In de bus richting Spanje. In de trein van de NS tot aan de eindbestemming (vaak niet mijn eindbestemming overigens), tegen een gloeiende radiator na een avondje stappen…. leg me neer en ik ben vertrokken. Maar hoe makkelijk ik ook slaap, eigenlijk nooit en te nimmer op mijn werk.

Ik heb collega’s gehad die na het eerste rondje al met de benen omhoog onder een molton gingen liggen, omdat ze slecht hadden geslapen… iedere nachtdienst weer. Of die van drie stoelen (met leuningen) een heus bed wisten te fabriceren (respect!) maar daarbij ook een beetje stilte van mijn kant verwachtte om daadwerkelijk te kunnen slapen. Ik heb ook ooit eens iemand voor de grap een flink toetsenbord-afdruk in zijn kin bezorgd, simpelweg door een elleboogje onderuit te tikken. Hij was iets dieper in slaap dan ik had verwacht 😉 Sorry nog daarvoor, dat was nou ook weer niet mijn bedoeling.

Maar ik weet ook hoe het is om dronken te zijn van de slaap. Na twintig keer richting de liftenhal te zijn gelopen (groot licht) omdat ik mijn ogen anders echt niet open kon houden was ik nog altijd zo moe dat ik begon te praten met dubbele tong. Ik zag het folderrek aan voor een persoon en schrok me werkelijk kapot. Ik had moeite om te schakelen tussen het zwakke licht op de gang en de donkere patiëntenkamers, en vergat ook nog eens te rapporteren. Aan het eind van de dienst moest ik nog 20 minuten met de auto naar huis rijden; raam open, muziek hard en verplicht meezingen! Na bijna de vangrail te hebben geraakt zat de adrenaline van mijn tenen tot in mijn kruin… voor slechts drie minuten weliswaar en daarna kakte ik alweer in.

Sindsdien kan ik het eerlijk gezegd best begrijpen als collega’s besluiten even de ogen dicht te doen op een gepast moment. Zolang ze netjes hun bellen lopen, en ze dat niet slaapwandelend doen. Wanneer er geen familie zit te waken die hier aanstoot aan zou kunnen nemen. Als het dutje de aandacht bij de zorg ten goede komt vind ik het prima. Ik zie ze allemaal graag heelhuids thuiskomen, zowel mijn collega’s als de patiënten!

Zuster Velthuys


Er is een discussie ontstaan nadat een arts in slaap was gevallen achter de balie, een patiënt dit fotografeerde en bekritiseerde op zijn blog: “We zijn ons ervan bewust dat dit een zware baan is, maar doktoren worden geacht hun werk te doen” Twitter: #YoTambienMeDormi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s