Er gaat NU een reanimatiemelding uit, roept mijn collega die de SIT (spoed intenventie team) telefoon draagt. Ze had de afdeling aan de telefoon en aan het verhaal te horen was de situatie van de patiënt al zodanig ernstig dat een SIT niet voldoende zou zijn. En inderdaad, mijn telefoon slaat rood alarm en we rukken uit.

Bij aankomst op de kamer treffen we een overduidelijk overleden patiënt aan tussen zo’n vijftien witte jassen. Aan het hoofdeind een jonge dokter in lichte paniek. Het betreft haar patiënt met een “niet reanimeren, geen IC” beleid. En of we dan misschien wel nog even de ambu-ballon met 100% O2 voor de overleden mevrouw zouden willen houden, in de hoop dat dat misschien nog resultaat biedt.

Meer konden we niet voor haar doen dacht de dokter. Zelfs dat kunnen we niet meer voor haar doen dacht deze zuster.

Soms mogen mensen van ons eigenlijk niet dood. We hebben er zo hard voor geknokt ze hier te houden en nu moet het dan ook gaan lukken de patiënt in ieder geval levend het ziekenhuis uit te krijgen. Terug naar huis waar ze zo graag willen zijn. Je voelt je betrokken, en machteloos wanneer je met je handen op je rug moet toezien hoe je patiënt overlijdt. Je wil wat doen.

Zo ook laatst mijn patiënt die naar de afdeling overgeplaatst zou worden. Alles stabiel na lange CCU opname, familie net weg na bezoektijd, groot alarm; asystolie. Niet reanimeren beleid en toch trok ik de dekens weg en stond op scherp, klaar om te handelen… uit automatisme, omdat ernaast staan en niks doen niet goed voelt.

Het voelt raar, zelfs met alle ervaring die je hebt. Zelfs met de kennis over de voorgeschiedenis en huidige leeftijd van de patiënt in je achterhoofd. Soms heb je dat gewoon. Je wist dat ze zelf ondanks haar slechte hart en hoge leeftijd nog lang niet dood wilde.

En dan… dan pak je de hand van mevrouw en sta je met drie collega’s en twee artsen een moment stilzwijgend naast het bed. Afwisselend starend van monitor naar patiënt, want dat doe je. Ondertussen dek je haar toe, terwijl je rustig verteld dat je haar zo gaat verzorgen, en dat je het zo onverwacht snel vond gaan. Je drukt nogmaals de alarmen weg, zet het scherm uit en belt de familie. Want dat kunnen we nu nog wel voor haar doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s