“En wat doe jij voor werk?” Een niet te vermijden vraag op feestjes lijkt het zo onderhand wel. “Ik ben verpleegkundige”. Aha zustertje, billen soppen dus! Een haast onvermijdelijke reactie op mijn antwoord. Mensen denken bij het beroep verpleging nog vaak het eerste aan wassen, terwijl het juist zoveel meer is. “Wat nog meer dan?” Ja… gewoon je weet wel, infusen en katheters, medicijnen en artsenvisites. Uit al die dingen die ik vervolgens opsom lijkt het alsof alleen het woord katheters blijft hangen. Doet het blijkbaar altijd goed op feestjes, en de reacties zijn uiteenlopend. Van oeh en au, tot aahaa en hmmm. Ik houd dan vervolgens maar wijselijk m’n mond over mijn baan en kaats het “En-wat-doe-jij-voor-werk”-balletje aan hem terug. Een hoop mooie en moeilijke woorden volgen, zijn veren gaan omhoog en vol trots verteld hij over zijn baan. Het komt neer op Young Professional Hi-tech Computer-Technicus, of iets wat daarop lijkt. Oei, daar heb ik geen verstand van, dus ik knik vriendelijk, buig mezelf voorover voor een handjevol borrelnootjes en zeg vervolgens rustig “aha, iets met computers dus”?!

Het kan niet op, ik heb wederom een feestje. De Young Hi-Tech Techneut is ook weer aanwezig. Na een tijdje raken we weer aan de praat en dan blijkt hij me niet meer te kennen. Blijkbaar heb ik geen indruk gemaakt de vorige keer. Op zijn vraag “wat doe jij dan voor werk?” wacht ik dit keer eens niet af en antwoord met “Ik ben neurologisch stroke-care verpleegkundige en werk momenteel wisselend op de cardiac en intensive care unit”. “Toe maar!!” Er volgt een knikje en een glimlach, en even blijft het stil. “Neurologie.. hmm… is dat niet iets met uhm”… “Ja klopt, met de hersenen en het zenuwstelsel”, maak ik de zin vast af. Er volgt wederom een knikje en een denkende blik. Ik begin mijn verhaal met een opsomming over cerebraal vasculair accidenten en het monitoren van patiënten en ik eindig met een enthousiast verhaal over reanimaties, centraal veneuze lijnen, de Swan Ganz en complexe open-buikwonden. Ik doe mijn veren weer even omlaag en kaats de vraag terug; “En wat doe jij voor werk”? Mijn gesprekspartner knikt, lacht nog eens vriendelijk doch beknepen, buigt zich voorover voor een handjevol borrelnootjes en antwoord rustig:

“Oh gewoon…iets met computers”.

Zuster Velthuys

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s