Heejjjj ik denk dat ik het voel gebeuren“, zegt hij met dubbele tong. De arts geeft aan dat hij aan het gevoel toe mag geven. “Blijf maar rustig liggen meneer” hoor ik haar geruststellend zeggen terwijl ik de gordijnen sluit. Ze drukt de man terug in het matras, maar de patiënt heeft andere ideeën. “Twee bier graag” en de anders zo adequate patiënt steekt drie vingers omhoog om zijn bestelling aan mij te verduidelijken.

In zijn dossier had ik al gelezen dat meneer bij de vorige cardioversie een onrustige procedure had doorgemaakt. Het was bij schelden gebleven, maar mijn collega adviseerde me dringend om na het defibrilleren te bukken. Het zou niet de eerste keer zijn dat een verpleegkundige een vuistslag krijgt doordat de patiënt wakker schrikt van de schok. Fijn om te horen. Ik neem haar advies ter harte. Nu alleen nog even de patiënt in slaap zien te krijgen dus spuit de arts nogmaals wat slaapmedicatie.

Mag het iets sneller want mijn vrouw komt me zo ophalen“. Met dubbele tong en inmiddels de ogen dicht verteld hij ons wat hij vind van de service hier op de CCU en de snelheid waarmee dat gebeurd.Ik sta erbij en kijk erna. De arts kijkt nog eens op de klok, mijn collega op de monitor, de coassistent in de papieren, en ik in de inmiddels weer wijd opengesperde ogen van mijn patiënt. Nog maar wat slaapmiddel zegt de arts.

Hij hikt en snurkt. Zijn ogen zakken weg, hij krijgt ze niet meer open hoe goed hij zijn best ook doet. Zijn mond blijft tussen het snurken door brabbelen over de vakantie, de felle zon en hij doet bij mij nogmaals zijn bestelling. Ditmaal steeds iets zachter tot hij eindelijk stil is. We wachten nog even en dan besluiten we te starten. Hij slaapt.

Ik ontbloot zijn borst en pak de paddels erbij. Ik vind het toch wel spannend, mijn allereerste cardioversie. Voor de eerste keer een echte patiënt klappen in plaats van “ons Annie“. Ondertussen haal ik wat elektrodes los om de pads te kunnen plaatsen, ik moet even nadenken welke ik het beste kan verwijderen. Ik hoor mijn collega en de arts lachen. Doe ik het niet goed? Ik kijk naar links en zie mijn collega gniffelen, ik kijk naar rechts en kijk mijn klaarwakkere patiënt recht in de ogen.

Hij krijgt nog wat slaapmedicatie,

verteld over zijn weekend,

wij wachten geduldig….

En dan is het zover… tenminste dat denken we, zeker weten doen we het niet meer. Ik trek nog wat elektrodes weg, zijn ogen blijven dicht. Ik plaats de paddles en nog altijd geen reactie. Zou hij nu dan echt slapen? Ik laad mijn paddles op. Iedereen los? En ik klap! De patiënt schiet verschrikt omhoog. Kijkt me recht in de ogen en overduidelijk geïrriteerd aan.. en terwijl ik een seconde twijfel of ik zal bukken vraagt hij me om nogmaals maar dit keer dwingend om een lekker koud een biertje want die zou hij wel hebben verdiend dacht ik ook niet?

Zuster Velthuys

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s