Een column over het digitale tijdperk, eentje uit “de oude doos”. Altijd leuk om te lezen wat er in zeven jaar alweer is veranderd.

2008 – De tijd van witte soepjurken zonder vorm is definitief voorbij. Niet één zuster die nog tegen haar zin in een doorschijnende aardappelzak hoeft aan te trekken. Geen ouderwetse rugbrekende sleur-transfers maar daarvoor in de plaats een degelijke stalen verpleegster. Al het ouderwetse papierwerk de doos in, goed dichtplakken met ducktape, om vervolgens snel een plaatsje te zoeken achter een nog vrije computer.

Een afdeling is niet meer compleet zonder COW (Computer On Wheels). Moderne laptops, vastgeketend aan een karretje met wieltjes, zodat je vanaf elke hoek in de zusterspost kunt kijken of er nog patiënten op de spoedeisende hulp liggen. Vastgeketend inderdaad, geen overbodige luxe, die gewilde moderne laptops. De eerste COW is op onze afdeling al  ontvreemd door een voorbijganger met digi-kwade bedoelingen.

Alle plegen gaan op computercursus om de basisvaardigheden van dit nieuwe tijdperk onder de knie te krijgen. Populair zijn; Sneller-Leren-Typen-Met-Twee-Vingers voor beginners en Wat-Is-Word?. De digitale zorg is iets waar veel zusters van de oude stempel voor vrezen. Voor de jeugd van tegenwoordig die vers uit de schoolbanken komen is het allemaal zo gewoon. Gevolg; de oude garde leert de jonkies om te plegen, De jonkies leren de oudjes computeren.

Het gaat langzaam aan, maar over een tijdje (en eigenlijk nu al niet meer) kunnen we er niet meer omheen. Nu zijn het nog de medicijnen en de labuitslagen, straks staat heel het patiëntendossier op de computer! Het einde is dus voorlopig nog niet in zicht, we zijn pas net begonnen. Bekijk het van de positieve kant, we gaan een betere toekomst tegemoet. Geen handgeschreven overdrachtlijstjes meer, opdrachten van de arts die je kunt lezen (wow), met slechts één druk op de knop alle nodige gegevens van je patient binnen handbereik, klaar om meteen aangepast te kunnen worden.

Ik leer het ze graag en met veel geduld, die digibeten-plegen. En dan die ene zuster, die ene die zelfs voor 2007 nog geen computer had aangezet, en nu iedere ochtend aanbied de medicijnen te doen. Die ene zuster die om het hardst riep dat het niets zou kunnen worden, dat er niets gaat boven met de hand. DIE ene zuster heeft nu plezier in de computer en leert nu haar collega’s hoe het zit. Als het voor die zuster werkt….. dan werkt het straks zeker voor ons allemaal!

Zuster Velthuys

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s